คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2993/2549 ฉบับเต็ม

#267413

ข้อความเต็ม

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2993/2549 บรษัทอภิทุนเอ็นเตอร์ไพรส์ อุตสาหกรรม จำกัด โจทก์ กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กับพวก จำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคสอง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคสอง บัญญัติว่า " การอุทธรณ์นั้นให้ทำเป็นหนังสือยื่นต่อศาลแรงงานซึ่งมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง..." จากบทบัญญัติดังกล่าวเห็นได้ว่าโจทก์จะต้องยื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลาง อันเป็นศาลที่มีคำพิพากษาคดีนี้ ไม่อาจยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาได้ ___________________________ คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ 4/2546 ของจำเลยที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2546 ให้ยกฟ้อง โจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 22 ตุลาคม 2546 ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ถึงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2546 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2546 ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 2 ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ยกคำร้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์และยื่นคำร้องลงวันที่ 10 พฤศจิกายน 2546 ขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เหตุผลตามคำร้องไม่ใช่เหตุจำเป็นอันสมควรอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้โจทก์อีก อุทธรณ์โจทก์ในข้อนี้เป็นการโต้แย้งดุลพินิจของศาลแรงงานกลางว่าสมควรอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์แก่โจทก์อีกหรือไม่ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา และคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบนั้น พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคสอง บัญญัติว่า "การอุทธรณ์นั้นให้ทำเป็นหนังสือยื่นต่อศาลแรงงานซึ่งมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง..." จากบทบัญญัติดังกล่าวเห็นได้ว่าโจทก์จะต้องยื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางอันเป็นศาลที่มีคำพิพากษาคดีนี้ ไม่อาจจะยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาได้ คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องโจทก์ชอบแล้ว เมื่อโจทก์ยื่นอุทธรณ์พ้นระยะเวลาที่ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ไว้ อุทธรณ์โจทก์จึงเป็นอุทธรณ์ที่เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ไม่รับอุทธรณ์ชอบแล้วเช่นกัน อุทธรณ์โจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. (วิธวิทย์ หิรัญรุจิพงศ์-วสันต์ สร้อยพิสุทธิ์-วิเทพ พัชรภิญโญพงศ์) ศาลแรงงานกลาง - นายชูศักดิ์ โชติวานิช แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา แผนก หมายเลขคดีดำศาลฎีกา หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้น หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้น หมายเหตุ

ข้อมูลเพิ่มเติม ดูทั้งหมด

docid

267413

courts

[
    {
        "court": "ศาลแรงงานกลาง",
        "judge": "นายชูศักดิ์ โชติวานิช"
    }
]

created_at

{
    "$date": {
        "$numberLong": "1778082024509"
    }
}

date

2549

deka_no

2993/2549

deka_running_no

2993

deka_year

2549

department

แผนก

judges

[
    "วิธวิทย์ หิรัญรุจิพงศ์",
    "วสันต์ สร้อยพิสุทธิ์",
    "วิเทพ พัชรภิญโญพงศ์"
]

laws

[
    {
        "law_name": "พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522",
        "law_abbr": "พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522",
        "sections": [
            "ม. 54 วรรคสอง"
        ]
    }
]

litigants

[
    {
        "role": "โจทก์",
        "name": "บรษัทอภิทุนเอ็นเตอร์ไพรส์ อุตสาหกรรม จำกัด"
    },
    {
        "role": "จำเลย",
        "name": "กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กับพวก"
    }
]

long_text

คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ 4/2546 ของจำเลยที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2546 ให้ยกฟ้อง

โจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 22 ตุลาคม 2546 ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้โจทก์ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ถึงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2546 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2546 ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ครั้งที่ 2 ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ยกคำร้อง

โจทก์ยื่นอุทธรณ์และยื่นคำร้องลงวันที่ 10 พฤศจิกายน 2546 ขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เหตุผลตามคำร้องไม่ใช่เหตุจำเป็นอันสมควรอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้โจทก์อีก อุทธรณ์โจทก์ในข้อนี้เป็นการโต้แย้งดุลพินิจของศาลแรงงานกลางว่าสมควรอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์แก่โจทก์อีกหรือไม่ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา และคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบนั้น พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 54 วรรคสอง บัญญัติว่า "การอุทธรณ์นั้นให้ทำเป็นหนังสือยื่นต่อศาลแรงงานซึ่งมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง..." จากบทบัญญัติดังกล่าวเห็นได้ว่าโจทก์จะต้องยื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางอันเป็นศาลที่มีคำพิพากษาคดีนี้ ไม่อาจจะยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาได้ คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องโจทก์ชอบแล้ว เมื่อโจทก์ยื่นอุทธรณ์พ้นระยะเวลาที่ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ไว้ อุทธรณ์โจทก์จึงเป็นอุทธรณ์ที่เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ไม่รับอุทธรณ์ชอบแล้วเช่นกัน อุทธรณ์โจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน.

opensearch_id

primary_black_case_no

primary_red_case_no

remark

หมายเหตุ

source

กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา

source_raw_file

D:\Apache24\htdocs\deka\deka\raw\initial\000753.html

source_run

initial

supreme_black_case_no

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

type

คำพิพากษาศาลฎีกา

year

2549