คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7964/2543 ฉบับเต็ม

#40483

ข้อความเต็ม

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7964/2543 บริษัท มิราเคิล เวิร์ค จำกัด โจทก์ กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กับพวก จำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 125 เมื่อคดีถึงที่สุดและนายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินจำนวนใดให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 125 วรรคสี่ บัญญัติให้ศาลมีอำนาจจ่ายเงินที่นายจ้างวางไว้ต่อศาลให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายได้ มิได้จำกัดว่าคดีจะต้องถึงที่สุดด้วยคำพิพากษาของศาลเท่านั้น ดังนี้ แม้โจทก์ขาดนัดพิจารณาและศาลแรงงานมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความแต่เมื่อคดีถึงที่สุดและโจทก์มีหน้าที่ต้องจ่ายเงินดังกล่าวศาลแรงงานจึงมีอำนาจจ่ายเงินที่โจทก์นำมาวางไว้ให้แก่จำเลยซึ่งเป็นลูกจ้างได้ ___________________________ คดีนี้สืบเนื่องจากโจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างฟ้องขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 ที่ 11/2542 ลงวันที่ 27 พฤศจิกายน2541 ที่สั่งให้โจทก์จ่ายเงินค่าจ้าง ค่าจ้างในวันลาคลอด ค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้ารวมเป็นเงินจำนวน 64,500บาท แก่จำเลยที่ 3 ลูกจ้าง โดยโจทก์ได้นำเงินที่ต้องจ่ายตามคำสั่งของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวมาวางต่อศาลแรงงานกลาง จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่มีเหตุเพิกถอน ขอให้ยกฟ้อง โจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งสั่งยกคำร้อง คดีถึงที่สุด จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องขอรับเงินที่โจทก์นำมาวางศาลแรงงานกลางดังกล่าว ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า ศาลมิได้มีคำพิพากษาแต่ได้จำหน่ายคดีเพราะโจทก์ขาดนัด จึงไม่สามารถจ่ายเงินให้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 125 ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 125 วรรคสี่ บัญญัติว่าเมื่อคดีถึงที่สุดและนายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินจำนวนใดให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายให้ศาลมีอำนาจจ่ายเงินที่นายจ้างวางไว้ต่อศาลให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายได้ จะเห็นได้ว่าศาลมีอำนาจจ่ายเงินที่นายจ้างวางไว้ต่อศาลเมื่อคดีถึงที่สุดแล้วดังนั้น แม้คดีถึงที่สุดในชั้นใดศาลก็มีอำนาจจ่ายเงินดังกล่าวได้ทั้งนั้นและมิได้จำกัดว่าคดีจะต้องถึงที่สุดด้วยคำพิพากษาของศาลเท่านั้น ศาลจึงจะมีอำนาจจ่ายเงินได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าคดีนี้ถึงที่สุดแล้ว และโจทก์มีหน้าที่ต้องจ่ายเงินดังกล่าว ศาลแรงงานกลางจึงมีอำนาจจ่ายเงินที่โจทก์นำมาวางไว้ให้แก่จำเลยที่ 3 ลูกจ้างได้ ตามบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวคำสั่งของศาลแรงงานกลางไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา พิพากษากลับ ให้จ่ายเงินจำนวน 64,500 บาท ที่โจทก์นำมาวางศาลแรงงานกลางไว้แก่จำเลยที่ 3 (พูนศักดิ์ จงกลนี-สละ เทศรำพรรณ-ปัญญา สุทธิบดี) แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา แผนก หมายเลขคดีดำศาลฎีกา หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้น หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้น หมายเหตุ

ข้อมูลเพิ่มเติม ดูทั้งหมด

docid

40483

courts

[]

created_at

{
    "$date": {
        "$numberLong": "1778082069406"
    }
}

date

2543

deka_no

7964/2543

deka_running_no

7964

deka_year

2543

department

แผนก

judges

[
    "พูนศักดิ์ จงกลนี",
    "สละ เทศรำพรรณ",
    "ปัญญา สุทธิบดี"
]

laws

[
    {
        "law_name": "พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541",
        "law_abbr": "พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541",
        "sections": [
            "ม. 125"
        ]
    }
]

litigants

[
    {
        "role": "โจทก์",
        "name": "บริษัท มิราเคิล เวิร์ค จำกัด"
    },
    {
        "role": "จำเลย",
        "name": "กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กับพวก"
    }
]

long_text

คดีนี้สืบเนื่องจากโจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างฟ้องขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 ที่ 11/2542 ลงวันที่ 27 พฤศจิกายน2541 ที่สั่งให้โจทก์จ่ายเงินค่าจ้าง ค่าจ้างในวันลาคลอด ค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้ารวมเป็นเงินจำนวน 64,500บาท แก่จำเลยที่ 3 ลูกจ้าง โดยโจทก์ได้นำเงินที่ต้องจ่ายตามคำสั่งของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวมาวางต่อศาลแรงงานกลาง

จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่มีเหตุเพิกถอน ขอให้ยกฟ้อง

โจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ

โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งสั่งยกคำร้อง คดีถึงที่สุด

จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องขอรับเงินที่โจทก์นำมาวางศาลแรงงานกลางดังกล่าว

ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า ศาลมิได้มีคำพิพากษาแต่ได้จำหน่ายคดีเพราะโจทก์ขาดนัด จึงไม่สามารถจ่ายเงินให้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 125 ได้ ให้ยกคำร้อง

จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 125 วรรคสี่ บัญญัติว่าเมื่อคดีถึงที่สุดและนายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินจำนวนใดให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายให้ศาลมีอำนาจจ่ายเงินที่นายจ้างวางไว้ต่อศาลให้แก่ลูกจ้างหรือทายาทโดยธรรมของลูกจ้างซึ่งถึงแก่ความตายได้ จะเห็นได้ว่าศาลมีอำนาจจ่ายเงินที่นายจ้างวางไว้ต่อศาลเมื่อคดีถึงที่สุดแล้วดังนั้น แม้คดีถึงที่สุดในชั้นใดศาลก็มีอำนาจจ่ายเงินดังกล่าวได้ทั้งนั้นและมิได้จำกัดว่าคดีจะต้องถึงที่สุดด้วยคำพิพากษาของศาลเท่านั้น ศาลจึงจะมีอำนาจจ่ายเงินได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าคดีนี้ถึงที่สุดแล้ว และโจทก์มีหน้าที่ต้องจ่ายเงินดังกล่าว ศาลแรงงานกลางจึงมีอำนาจจ่ายเงินที่โจทก์นำมาวางไว้ให้แก่จำเลยที่ 3 ลูกจ้างได้ ตามบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวคำสั่งของศาลแรงงานกลางไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา

พิพากษากลับ ให้จ่ายเงินจำนวน 64,500 บาท ที่โจทก์นำมาวางศาลแรงงานกลางไว้แก่จำเลยที่ 3

opensearch_id

primary_black_case_no

primary_red_case_no

remark

หมายเหตุ

source

กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา

source_raw_file

D:\Apache24\htdocs\deka\deka\raw\initial\001157.html

source_run

initial

supreme_black_case_no

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

type

คำพิพากษาศาลฎีกา

year

2543