คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5185/2556 ฉบับเต็ม

#538055

ข้อความเต็ม

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5185/2556 พนักงานอัยการจังหวัดแม่ฮ่องสอน โจทก์ นายอานัน แก้วศรีศักดา จำเลย ป.วิ.อ. มาตรา 192 พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 โจทก์บรรยายฟ้องระบุว่า จำเลยกับพวกร่วมกันซ่อนเร้น ช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ แก่คนต่างด้าว โดยให้ที่พำนักพักพิงที่หลบซ่อน ก่อนนำขึ้นรถยนต์กระบะเพื่อขนพาคนต่างด้าวจากบ้านทุ่งมะกอก ตำบลห้วยโป่ง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปส่งที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทั้งนี้เพื่อให้คนต่างด้าวพ้นจากการจับกุม เป็นการบรรยายถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดครบองค์ประกอบความผิดตาม พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 แล้ว ส่วนข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความว่า จำเลยขับรถยนต์โดยสารพาคนต่างด้าวจำนวน 7 คน ไปส่งที่สวนมะม่วงของ ป. เพื่อรอส่งต่อไปยังจังหวัดเชียงใหม่ ก็ถือเป็นการกระทำที่เป็นส่วนหนึ่งของการช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ ตามองค์ประกอบบทบัญญัติดังกล่าว หาใช่เป็นเรื่องข้อเท็จจริงที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้องและไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ อันจะต้องห้ามตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่งและวรรคสี่ ___________________________ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 4, 64 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้ามือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 (ที่ถูก 64 วรรคหนึ่ง) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 จำคุก 1 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 5 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังเป็นยุติได้ว่า วันที่ 7 มิถุนายน 2548 เวลากลางวัน จำเลยขับรถยนต์รับจ้างส่งผู้โดยสารจากท่ารถตลาดสดเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนไปบ้านกลาง ระหว่างทางผ่านบ้านทุ่งมะกอก มีผู้โดยสารเป็นคนต่างด้าวลงจากรถ ต่อมาเวลา 23.30 นาฬิกา จ่าเอกกมล ปลัดอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนกับพวกจับกุมนายธรรมและนายสมจิตรได้ที่กระท่อมในสวนมะม่วงของนายประกอบที่บ้านทุ่งมะกอก และจับกุมคนต่างด้าวจำนวน 10 คน ได้ในสวนดังกล่าว คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า การกระทำของจำเลยตามที่โจทก์นำสืบ เป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่ง และวรรคสี่ หรือไม่ โดยโจทก์บรรยายฟ้องระบุว่า จำเลยกับพวกร่วมกันซ่อนเร้น ช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ แก่คนต่างด้าว โดยให้ที่พำนักพักพิง ที่หลบซ่อน ก่อนนำขึ้นรถยนต์กระบะ หมายเลขทะเบียน บธ 9277 เชียงใหม่ เพื่อขนพาคนต่างด้าวจากบ้านทุ่งมะกอก ตำบลห้วยโป่ง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปส่งที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทั้งนี้เพื่อให้คนต่างด้าวดังกล่าวพ้นจากการจับกุม เห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดครบองค์ประกอบความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 แล้ว ส่วนข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความว่า จำเลยขับรถยนต์โดยสารพาคนต่างด้าว จำนวน 7 คน ไปส่งที่สวนมะม่วงของนายประกอบเพื่อรอส่งต่อไปยังจังหวัดเชียงใหม่ ก็ถือเป็นการกระทำที่เป็นส่วนหนึ่งของการช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ ตามองค์ประกอบของบทบัญญัติดังกล่าว หาใช่เป็นเรื่องข้อเท็จจริงที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้องและไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ อันจะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่งและวรรคสี่ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 5 วินิจฉัยไม่ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น... พิพากษายืน (อดิศักดิ์ ปัตรวลี-ชาติชาย อัครวิบูลย์-สมชาติ ธัญญาวินิชกุล) ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน - นายป้อมเพชร ไชยญาติ ศาลอุทธรณ์ภาค 5 - นายราเชนทร์ วัชรพงศ์ แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา แผนก หมายเลขคดีดำศาลฎีกา อ.2460/2552 หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้น อ800/2548 หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้น อ401/2549 หมายเหตุ

ข้อมูลเพิ่มเติม ดูทั้งหมด

docid

538055

courts

[
    {
        "court": "ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน",
        "judge": "นายป้อมเพชร ไชยญาติ"
    },
    {
        "court": "ศาลอุทธรณ์ภาค 5",
        "judge": "นายราเชนทร์ วัชรพงศ์"
    }
]

created_at

{
    "$date": {
        "$numberLong": "1778081981656"
    }
}

date

2556

deka_no

5185/2556

deka_running_no

5185

deka_year

2556

department

แผนก

judges

[
    "อดิศักดิ์ ปัตรวลี",
    "ชาติชาย อัครวิบูลย์",
    "สมชาติ ธัญญาวินิชกุล"
]

laws

[
    {
        "law_name": "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา",
        "law_abbr": "ป.วิ.อ.",
        "sections": [
            "ม. 192"
        ]
    },
    {
        "law_name": "พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522",
        "law_abbr": "พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2522",
        "sections": [
            "ม. 64"
        ]
    }
]

litigants

[
    {
        "role": "โจทก์",
        "name": "พนักงานอัยการจังหวัดแม่ฮ่องสอน"
    },
    {
        "role": "จำเลย",
        "name": "นายอานัน แก้วศรีศักดา"
    }
]

long_text

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 4, 64 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้ามือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 (ที่ถูก 64 วรรคหนึ่ง) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 จำคุก 1 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 5 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังเป็นยุติได้ว่า วันที่ 7 มิถุนายน 2548 เวลากลางวัน จำเลยขับรถยนต์รับจ้างส่งผู้โดยสารจากท่ารถตลาดสดเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนไปบ้านกลาง ระหว่างทางผ่านบ้านทุ่งมะกอก มีผู้โดยสารเป็นคนต่างด้าวลงจากรถ ต่อมาเวลา 23.30 นาฬิกา จ่าเอกกมล ปลัดอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนกับพวกจับกุมนายธรรมและนายสมจิตรได้ที่กระท่อมในสวนมะม่วงของนายประกอบที่บ้านทุ่งมะกอก และจับกุมคนต่างด้าวจำนวน 10 คน ได้ในสวนดังกล่าว

คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า การกระทำของจำเลยตามที่โจทก์นำสืบ เป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่ง และวรรคสี่ หรือไม่ โดยโจทก์บรรยายฟ้องระบุว่า จำเลยกับพวกร่วมกันซ่อนเร้น ช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ แก่คนต่างด้าว โดยให้ที่พำนักพักพิง ที่หลบซ่อน ก่อนนำขึ้นรถยนต์กระบะ หมายเลขทะเบียน บธ 9277 เชียงใหม่ เพื่อขนพาคนต่างด้าวจากบ้านทุ่งมะกอก ตำบลห้วยโป่ง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปส่งที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทั้งนี้เพื่อให้คนต่างด้าวดังกล่าวพ้นจากการจับกุม เห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดครบองค์ประกอบความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 มาตรา 64 แล้ว ส่วนข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความว่า จำเลยขับรถยนต์โดยสารพาคนต่างด้าว จำนวน 7 คน ไปส่งที่สวนมะม่วงของนายประกอบเพื่อรอส่งต่อไปยังจังหวัดเชียงใหม่ ก็ถือเป็นการกระทำที่เป็นส่วนหนึ่งของการช่วยเหลือหรือช่วยด้วยประการใด ๆ ตามองค์ประกอบของบทบัญญัติดังกล่าว หาใช่เป็นเรื่องข้อเท็จจริงที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้องและไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ อันจะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่งและวรรคสี่ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 5 วินิจฉัยไม่ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น...

พิพากษายืน

opensearch_id

primary_black_case_no

อ800/2548

primary_red_case_no

อ401/2549

remark

หมายเหตุ

source

กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา

source_raw_file

D:\Apache24\htdocs\deka\deka\raw\initial\000373.html

source_run

initial

supreme_black_case_no

อ.2460/2552

type

คำพิพากษาศาลฎีกา

year

2556